Heeft u zich wel eens afgevraagd hoe de cellen van uw lichaam weten hoe ze een beschadiging van een wond moeten herstellen?
En als u eet, hoe weet uw spijsverteringsstelsel welke delen van het voedsel geabsorbeerd moet worden en in het bloed moet worden opgenomen en welke niet? Of welke cellen moeten worden aangevallen en vernietigd (denk aan verkoudheidsvirussen) en welke beschermd en gekoesterd?
Het antwoord is simpel.
Alle cellen in ons lichaam beschikken over een ‘netwerkcommunicatie protocol’ of taal van cellulaire informatie met een ongeëvenaarde coderingscapaciteit. Suikerstructuren op onze celwanden (glycoproteinen) zenden communicatieboodschappen duizenden keren per seconde. Zonder een juiste onderlinge cellulaire communicatie herkennen goede en slechte cellen elkaar niet en is er sprake van cellulaire miscommunicatie.
Laten we als voorbeeld nemen dat iemand een virus oploopt. Iemand niest voor je in de winkel en jij haalt adem. Dan is er dus een mogelijkheid dat je bent geinfecteerd door dat virus. Op dat moment gaat het detectiesysteem zijn werk doen. Het detectiesysteem (dit zijn cellen die 24 uur per dag in het lichaam op zoek zijn naar vervelende indringers) vindt dan het virus en kapselt het in. Vervolgens stuurt het signalen naar het aanpassingssysteem. Dat op zijn beurt weer in actie komt om het virus te vernietigen. Dit gebeurt alleen als de communicatie 100% in orde is.
Essentiële suikers worden ingebouwd op en in onze cellen tot glycoproteinen en bevorderen deze communicatie. Vanwege hun grote verscheidenheid in vorm en aantal zijn er miljoenen verbindingen tussen cellen mogelijk. Juist vanwege deze vele ‘suikerantennes’ hebben ze de meest specifieke vorm van biologische informatie overdracht. Als gevolg daarvan kunnen allerlei functies beter worden uitgevoerd. Functies als verdediging, herstel en immuun-respons.
Glycoproteinen spelen een rol bij onze immuniteit, de bevochtiging en werking van onze slijmvliezen, de bevruchting, de bloedstolling, de werking van onze hormonen, bij het transport van stoffen, celsignalering, de stevigheid van ons bindweefsel en het herstel van weefsel na schade of operaties (stress).
Het is tenslotte niet de dokter die ervoor zorgt dat een wond heelt. Dat doet ons lichaam zelf.
WP/Weaver styled by